Paxla bitkisinin gübrələmə və qidalanma proqramı

Paxla (Vicia faba) paxlalılar arasında ən güclü azot fiksatorlarından biridir və soyuğa nisbətən dözümlü olduğu üçün bir çox bölgədə erkən əkilir. Yüksək su tələbatı və simbiotik fiksasiya bacarığı onun qidalanma proqramını fərqləndirir. Plan torpaq analizi ilə əsaslandırılmalıdır.

Azot fiksasiyası və su tələbatı

Paxla uyğun Rhizobium bakteriyaları ilə çox səmərəli simbioz qurur, buna görə əlavə azot tələbatı adətən aşağıdır və izafi azot yumrucuq işini basdırır. Bununla yanaşı, paxla su tələbatı yüksək bitkidir; çiçəkləmə və qılça bağlama dövründə su çatışmazlığı çiçək tökülməsinə və məhsul itkisinə səbəb olur.

Fosfor, kalium və manqan

Fosfor kök və yumrucuq inkişafını dəstəkləyir, kalium isə dən dolumunu və dözümlülüyü artırır. Paxla üçün xarakterik problem manqan çatışmazlığıdır — bu, toxumda daxili qaralma ("bataqlıq ləkəsi", marsh spot) yaradaraq keyfiyyəti aşağı salır və yüksək pH-lı torpaqlarda güclənir; yarpaqdan manqan tətbiqi ilə idarə olunur.

Əsas xəstəlik və zərərvericilər

• Şokolad ləkəsi (Botrytis fabae) — yarpaqlarda qonur ləkələr yaradan başlıca xəstəlikdir, rütubətli və sıx əkinlərdə güclənir.
• Paxla pası (Uromyces viciae-fabae) — yarpaqlarda qonur püstüllər verir.
• Qara paxla mənənəsi (Aphis fabae) — zoğların ucunda kütləvi çoxalır və virus daşıyır.

Kalium təminatı və yaxşı hava dövriyyəsi şokolad ləkəsinə qarşı dözümlülüyü dəstəkləyir, lakin fungisid tədbirlərini əvəz etmir.

Praktiki tövsiyələr

Sıxlığı optimal saxlamaq və drenajı yaxşı torpaq seçmək göbələk xəstəliklərini azaldır. Gübrə normalarını torpaq analizinə əsasən diapazonda planlaşdırın, manqan vəziyyətinə diqqət edin, suvarma rejimini çiçəkləmə dövründə tənzimləyin. Yarpaq analizi ilə qidalanmanı yoxlayın və yekun proqramı yerli aqronom məsləhəti ilə dəqiqləşdirin.